• Mongkol Lu

Money = Tool

คนทั่วไปใช้ความรู้ ความสามารถ และเวลาของตัวเองเพื่อหาเงิน

แต่ส่วนใหญ่กับไม่ได้เงินหรือบางทีก็ได้เงินที่ไม่มากพอที่จะทำให้รวยได้

แล้วทำไมหาเงินมาได้จึงยังไม่รวยหล่ะ

ก็เพราะเงินที่เค้าหามาได้ในที่สุดมันก็เปลี่ยนเป็นค่าใช้จ่ายไง

ค่าใช้จ่ายเพื่อความเป็นอยู่

ค่าใช้จ่ายเพื่อความสะดวกสบายของตัวเองและคอบครัว

ค่าใช้จ่ายเพื่อความบันเทิง

ค่าใช้จ่ายเพื่อความโก้หรูมีหน้ามีตา

แต่คุณรู้ไหมว่าวันนี้คนที่รวยเค้าไม่ได้มุ่งหาเงินในตอนต้นครับ

แต่เค้ามุ่งหาAsset

เค้าเปลี่ยนเงินที่เค้าหามาได้มาเป็นAsset

เพื่อวันหนึ่งAssetที่เค้ามีจะกลายเป็นเครื่องผลิตเงินให้กับเค้า

คุณว่าเศรษฐีในอดีตเค้ารวยจากอะไร

ใช่ครับเค้ารวยจากที่ดิน

เค้าซื้อที่ในวันที่ใครๆก็ยังไม่เห็นค่าหรือไม่มีราคา

พอวันหนึ่งมีถนนตัดผ่าน หมู่บ้านมาซื้อ ห้างฯมาลง

วันนี้รวยเป็นมหาเศรษฐี

แต่ก็เหอะถ้าเศรษฐีหรือลูกเศรษฐีเหล่านี้ได้เงินจากการขายที่มา

แล้วก็เอาไปใช้จ่ายใช้ชีวิตแบบหรูหรา

เก็บเงินไว้กับธนาคารให้เงินเฟ้อมันกินเล่นๆวันหนึ่งมันก็หมดลง

แต่ถ้าเศรษฐีหรือลูกเศรษฐีแบ่งเงินส่วนหนึ่งไว้ใช้จ่ายอย่างที่ต้องการ

แล้วเอาอีกส่วนไปสร้างAsset หรือเครื่องผลิตเงินใหม่

ยังไงๆมันก็จะไม่มีทางจน หรือรุ่นต่อไปก็จะไม่จน

อ่าวแล้วคนอย่างเราๆที่ไม่มีพ่อซื้อที่ไว้ให้เหมือนในอดีตหล่ะ

ก็ไม่มีวันรวยได้เลยดิ

มีครับก็เริ่มสร้างAsset หรือเครื่องผลิตเงินสิครับ

แล้วคุณก็คงต้องถามอีกว่าจะสร้างAssetอะไรดีหล่ะจริงป่ะ

จะซื้อที่จะมีปัญญาเอาเงินที่ไหนไปซื้อ ที่ตอนนี้ก็แพงโคตร

จะซื้อที่ถูกๆกลางทุ่งกุลาก็ไม่รู้จะได้รวยเมื่อไร

ก็จริงอย่างที่คุณบอกครับ

ก่อนอื่นคุณต้องรู้ไซคิ้ลของAssetก่อน

วันนี้ไซเคิ้ลของAssetมันอยู่ที่การเป็นเจ้าของกิจการดีๆครับ

ใช่ครับผมกำลังพูดถึงการเป็นเจ้าของกิจการโดยผ่านการเป็นเจ้าของหุ้น

วันนี้คุณมีเงินหมื่นบาท

คุณสามารถเป็นเจ้าของกิจการใหญ่ๆของประเทศได้

คุณมีเงินแม้พันบาทคุณสามารถลงทุนในกองทุนรวม

ที่ลงทุนในกิจการดีๆหลายๆกิจการของประเทศได้

ผมว่าวันนี้โลกเปิดกว้างมากขึ้น

ที่จะทำให้คุณได้เป็นเจ้าของAsset หรือเครื่องผลิตเงิน

แต่คุณต้องศึกษาเรียนรู้ที่จะสร้างมัน

คุณสามารถเป็นคนรวยในโลกยุคใหม่ได้

โดยคุณต้องไม่หยุดแค่ทำงานหาเงิน

แต่คุณต้องเปลี่ยนเงินที่คุณหามาให้เป็นเครื่องมือหรือTool

ที่จะช่วยคุณผลิตเงินด้วยครับ`


4 views

© 2020 by Mongkol Lusamlit